Mary Magdalene مريم مجدليه 
آيا مريم مجدليه ايرانى‌تبار است؟
انجيل مريم مجدليه
جايگاه اجتماعى زنان در عهد جديد
سرگذشت مريم مجدليه - افسانه زرين - 1
سرگذشت مريم مجدليه - افسانه زرين - 2
سرگذشت مريم مصرى - افسانه زرين
شخصيت پطرس
گسستن از يهوديت
مريم مجدليه از نگاه گرگورى کبير
مريم مجدليه در انجيل پطرس
مريم مجدليه در انجيل دوازده مقدس - 1
مريم مجدليه در انجيل دوازده مقدس - 2
مريم مجدليه در انجيل فيلپس
مريم مجدليه در انجيل‌هاى چهارگانه
Friday, January 06, 2006-
گسستن از يهوديت

In the Name of Great Life, may hallowed Light be glorified.

   MIRYAI am I, of the Kings of Babel a daughter, a daughter of Jerasalem's mighty rulers. They have given me birth; the priests brought me up. In the fold of their robe they carried me up into the dark house, into the temple. Adonai laid a charge on my hands and on my two arms: I must scour and cleanse the house [that is] without firmness. There is naght therein for supporting the poor, naught to revive the tormented souls.

   My father went to the house of the people, my mother went to the temple. My father went out and said to me, and my mother went out and charged me: "Miryai, close thy inner doors and bolt the bar. See that thou goest not forth into the main streets and that the suns of my Lord fall not upon thee."

   But I, Miryai, listened not to what my mother did tell me, and hearkened not with the ear to what my father did charge me. I opened the inner doors, and the outer let I stand open. Out went I into the main streets and the suns of my Lord fell upon me. To the house of the people would I not go, but my way bore me unto the temple [sc. of the Mandæans]. I went and I found my brothers and sisters, how they stand and carry on proclamations. My brothers carry on proclamations and my sisters throw out explanations. With the voice of their proclamations and with the voice of their explanations I became drowsy and laid me down on the spot. My brothers went forth and did not wake me, and my sisters withdrew and roused me not. But thou, my sister in Truth, dost rouse me from sleep and dost say: "Arise, arise, Miryai, before the day breaks and the cock lets crow his morn-call, before the sun shines and his glory rises over the worlds, before the priests and the priests' sons go forth and sit them down in the shade of the Ruins—Jerusalem, before thy father comes and brings upset upon thee such as thou never hast had."

   I, Miryai, keep secret my prayers and utterly secret keep my discourses.

   Early, day began to dawn, early the cock let crow his call, early the sun shone and his glory rose over the worlds. The priests and priests' sons went out and sat them down in the shade of the Ruins—Jerusalem. Then came my bodily father and brought on me upset such as I never have had. He spake:

   "Where hast come from, thou debauched trough, whom [? locks] and bars [cannot keep in]? Where hast thou come from? Woe [unto thee], thou bitch in heat, who [? mindest] not [door-] pins and lockings! Where hast thou come from? Woe, woe [unto thee], thou bit of coarse stuff that has been patched on my robe!"

   "If I am a debauched trough, I will burst thy [boltings] and bars. If I am a bitch in beat, I will draw back the pins and the lockings. If I am a bit of coarse stuff that has been patched on thy robe, then out of thy robe cut and rip me."

   Thereon he cried: "Come (pl.), look on Miryai, who has left Jewry and gone to make love with her lord. Come, look on Miryai, who has left off coloured raiment and gone to make love with her lord. She forsook gold and silver and went to make love with her lord. She forsook the phylacteries and went to make love with the man with the head-band."

   Then Miryai makes answer unto him: "Far lies it from me to love him whom I have hated. Far lies it from me to hate him whom I have loved. Nay, far from me lies it to hate my Lord, the Life's Gnosis, who is for me in the world a support. A support is he in the world for me and a helper in the Light's region. Dust in the mouth of the Jews, ashes in the mouth of all of the priests! May the dung that is under the feet of the horses, come on the high ones and Jerusalem's mighty rulers."

Life is exalted and is victorious, and victorious is the Man who has come hither.


In the name of Great Life, may hallowed Light be glorified.

   AT the door of the house of the people her mother came upon Miryai. Her mother came upon Miryai and put question to her: "Whence com'st thou, my daughter, Miryai, whose face gathers roses? Roses gathers thy face and of sleep are thy eyes full. Full of sleep are thy eyes, and upon thy forehead lies slumber."

   Thereon she made answer: "It is two,—three days to-day that my brothers sat down in the house of my Father. In my Father's house sat down my brothers and let wonderful proclamations be heard. Because of the voice and the ringing of the proclamation of the treasures, my brothers, there comes no sleep over my eyes. Sleep comes not over my eyes, nor slumber upon my forehead."

   "Hast thou not heard, Miryai, my daughter, what the Jews are saying about thee? The Jews are saying: Thy daughter has fallen in love with a man. She has gotten hate against Jewry and love for Nazōræanity. Hate has she gotten against the house of the people and love for the door of the temple (sc. of the MM.). Hate has she gotten against the phylacteries and love for the flaunting wreaths. Work does she on Sabbath; on Sunday she keeps her hands still. Miryai has cast aside straightway the Law that the Seven have laid [upon us]."

   As Miryai stands there, she puts dust on her feet, and speaks: "Dust in the mouth of the Jews and ashes in the mouth of all of the priests! May the dung that lies under the horses, come on the elders who are in Jerusalem! I cannot hate him whose love I have won, nor love him 'gainst whom I have gotten hate. Yea, I have won the love of my Lord the Life's Gnosis, [and hope] that in him a helper will for me arise, a helper and a support from the region of Darkness unto Light's region."

   Thou hast won the victory, Gnosis of Life, and helped all thy friends to victory.

And Life is victorious.


In the Name of Great Life, may hallowed Light be glorified.

   MIRYAI am I, a vine, a tree, who stands at the mouth of Eu-phrates (Frash). The tree's leaves are precious stones, the tree's fruits pearls. The vine-tree's foliage is glory, its shoots precious light. Among the trees its scent it diffuses, and it spreads over all the worlds. The birds of the air scented it; a flock settled down on the tree. A flock on it down-settled, and they would build their nest there. They flutter about in it and settle not down in it firmly. Of its foliage they eat . . . from its inner part they drink wine. They eat what is not to be cast away, and drink what was not wine.

   While the birds sat on the vine, winds and tempests broke loose. They shook the good birdlets awake, they smote 'gainst the tree; on all sides they scattered the leaves of the vine-tree and scared the birds out of their place. Many a bird there was who flew not away, but held on fast with claws and with wings, till the winds and the tempests were over. Many again held not on fast and were hurried away ... . Woe unto those who did not hold fast, but were dashed from the tree and flew off. How fair is the tree of Life and fair the birds who dwell on it!

   The winds and the tempests passed and rest came over the world.

   As the birds sit there and chirp and would be a-building their nest, as the birds sit on the vine, an eagle wheeled and flew hither. A white eagle-bird came, looked down and caught sight of the birds. Round wheeled he, sped down on them with his wings, and came and sat on the tree. In converse with him joined the birds, and said to him:

   "By thy Life, Eagle! On this tree were we birds without number.—But there broke loose against them the winds, and on the tree came raging tempests. They shook them off from the tree, so that they tore their wings from them [nearly]. Many a one held fast, whom the winds and tempests could not tear away; but many a one flew off at top speed.—We speak to thee, therefore, O Eagle, we ask thee respecting the birds, because thou art sharp of sight and dost see all in this world: What have the winds and the tempests done with those birds, our brothers? What spyest thou out (?) over them?"

   Then made he answer unto them: "You had better not to have known, my brothers, what has become of those birds. Slingshots drove them far from me; their wings broke; torn off were they, broken off; they went hence and relied on the bird-catchers. The harrier and hawk wheeled round them, tore pieces out of their flesh and fed on those who were fat. Woe to those who fell prey to the water, if there was no portion for them at the crossing. Well for you, ye birds, who hold fast to this vine [here]; you became a companionship of Miryai, the vine, who stands at the mouth of Euphrates. See and satisfy yourselves, ye birds, that I have come to you. I have come to my brothers to be a support for them in this world. I have come to heal Miryai, [come] to bring water to the good, beloved plants, to the vines, who stand at the mouth of Euphrates. In a white pail I draw water and bring it to my plants. I bear and I hold [it] on the arms of glory which are my own. I bear and I hold [it] and give [them] to drink. Well for him who has drunk of my water. He drinks, finds healing and confirmation, and grows to double [his stature]. The vines who drank water, brought forth good fruit. Their leaves turned on high and made a brave show. The branches which drank no water, brought forth bitter herbs and worm-wood (?). Woe to those who have not gone forward upon the Way; woe to those who have not passed on by the way-stone! They hated Life's Treasure-House, Miryai, the dear Truth.

   "My brothers, hold fast, be a companionship of Miryai. I will look round in the world, let Life's call sound forth and rouse the sleeping and wake [them]."

   The eagle flew off from the tree; he wheeled round and instructed his friends. He speaks to them: "Give ear to me, my brothers! Stay fast and endure persecution. Be a companionship to Miryai. Woe to the Jews, who were a persecution for Miryai! Woe to Elizar, the great house, the pillar that props the temple! Woe to Zatan, the pillar, who has witnessed lies against Miryai!"

ALL the Jews gathered together, the teachers, the great and the little; they came [together] and spake of Miryai: "She ran away from the priests, fell in love with a man, and they took hold of each other's hands. Hold of each other's hands they took, went forth and settled at the mouth of Euphrates. We will slay them and make Miryai scorned in Jerusalem. A stake will we set up for the man who has ruined Miryai and led her away. There shall be no day in the world when a stranger enters Jerusalem."

   They split open their fellings and catch the doves in Jerusalem.


ALL the Jews gathered together and followed after Miryai. They went and found that a throne was set up for Miryai on the bank of Euphrates. A white stnndard was for her unfurled and a book stood upright on her lap. She reads in the Books of Truth and rouses all worlds from their sleep. She holds in her hand the staff of Life's water; the girdle is bound round her loins. Miryai in humbleness prays and proclaims with wondrous voice. The fishes gather out of the sea, the birds from the mouth of Euphrates. They come to hear Miryai's voice, and no more long to lie down to sleep. They breathe in the sweet scent around her and forget the world. When the Jews saw this, they stood up before her. They felt shamed, doubled their fists, smote on the fore-court of their breast and lamented. The mother of Miryai spoke, and tears streamed into her bosom.

   "Look on me, Miryai, my daughter," says she unto her; "look on me who am thy mother! My daughter art thou and the daughter of all of the priests. Thy head is the great chief of the temple. Rememberest thou not, Miryai, that the Torah lay on thy lap? Thou didst open it, read therein and knewest what stands in it. The outer keys lay in thy hands, and the inner thou didst put in chains. All the priests and priests' sons came and kissed thy hand. For whom thou wouldst, thou didst open the door; whom thou wouldst not, must turn and go back to his seat. A thousand stand there and two thousand sit there. They submit themselves to thee, as a eunuch-made slave, and they give ear to thy word in Jerusalem. Why didst thou forget thy brothers and thy heart abandon the priests? Lo, the brides weep in Judæa, the women and men in Jerusalem. Their beloved gold have they cast from them, and they give themselves up to wailing and mourning for thee. They say: 'We will make away with our goods, until Miryai returns. Gold forge we [? no longer], and cast away fair raiments of silk and bracelets (?).' They stand on the roofs and look out, that they may see thee again in Jerusalem. For thee they make vows, if thou comest to me and we go hence. My daughter, arise, come back to thy dwelling-place, the city Jerusalem. Come, light up thy lamps, which have been put out from the day when thou withdrewest thyself. Have no longing after this man, who has prisoned thee and taken thee off. Leave the man, who is not of thy dwelling-place, alone by himself in the world. Let him not say: I have gone and carried off Miryai from her place. Come, teach the children, so that they may learn. Lay the Torah in thy lap and let us hear thy voice as it used to be. From the moment and the day when thou didst detach the dough has it been covered up ... ...."

   When Miryai heard this from her mother, she laughed and rejoiced in her mind. "It surely could not be the Jews," says she unto her, "the infamous, worthless priests! It surely would not be the Jews who stand there and bow down to a brick-grave! They shall be buried in the Darkness.

   "Go, go," says she unto them, "ye fools, ye abortions, ye who were not of the world. I am no woman who is stripped for wantoning; and it is not that I have fallen in love with a man. Stripped am I not for returning to you and for again seeing you, doming of blasphemy. Go, go hence from me, ye who have witnessed falsehood and lying against me. Against me ye witnessed wantonness and thieving, and held me up as ye are yourselves. Blessed be the Man who freed me from my fetters and planted my feet here. No wantonness have I committed with him and attempted no theft in the world. Instead of the witness ye have witnessed against me, there come to me prayer and praise-giving."

   As the priests stand there and speak with Miryai at the mouth of Euphrates, there came a pure eagle-bird, whose wings are the fulness of worlds. He flew down on the Jews, dashed at them with his wings, bound them and sank them down unto the water's bottom, deeper [down] than the foul-smelling mud. He sank them deeper down than the blazing [water], that is inside the dark water. He sank their ships down to the blazing water's bottom. He destroyed the temple and laid fire to Jerusalem.

   He brought down all upon them and in Jerusalem slew the disciples.

   He descended unto her (Miryai), folded before her his wings, settled down by her, narrated and proclaimed to her; and they held out the loved hand of Truth to each other. He embraced her in potent embracing, forced her down and set her on the throne.

   "Miryai," he speaks to her, "with favour look upon me, remember me in the Life's presence. I am thy Good Messenger, the Man, who gives ear to thy discourse. I beseech thee for the high Truth, the Truth which the Jordans have chosen."

   "O Good Treasure," she makes answer unto him, "Treasure whom Life has sent! Thy glory and thy light has risen upon us, and thy honour is approved in Light's region. Everyone who gives ear to thy voice, will be in the pure region included. In Life's Treasury will he be included and thy rays will rise [over him] twofold. For everyone who gives not ear to thy voice, waking and sleep will be wiped out. Let him belong to the Jews, to the slaves and all of the priests, the sons of the Harlot. I and thou will circle aloft and victorious mount to Light's region."

May Life be our pledge, and Life is victorious.

خروجِ مريم از يهوديت
به نامِ حياتِ مُعَزّز، نورِ مُقدّس، مُظفر باد.

من‌اَم مريم (Miryai) ، دخترى از تبارِ پادشاهانِ بابل (Babel) ، دخترى از تبارِ حاکمانِ زورمَندِ اورشليم (Jerasalem). آنان به من هستى بخشيدند؛ کاهنان، مرا پَروَردند. مرا در رَداى خود پيچيدند، و به خانه‌ى تاريک، به مَعبد بُردند. سَروَرِمان (Adonai) مرا به کارى گمارد، و کارى را به من سپُرد: بايد اين خانه‌ى نااستوار را، رُفت و روب مى‌کردم؛ که مخروبه‌اى‌ست، براى يارى به ناداران، براى بازپَروَراندنِ جانِ رَنجوران.

پدرَم، به خانه‌هاى قوم رفت، مادرَم، به مَعبد رفت. پدرَم، بُرون رفته، با من گفت، مادرَم بُرون رفته، سپُرد: "مريم، درهاى اندرونى را ببند، چفت‌ها را بيانداز. به هوش باش، به مَعابرِ اصلى نروى، و خورشيدهاى سَرورِمان (Lord) بَر تو نتابد."

ولى من، مريم، به آن چه مادرَم گفت، گوش نسپردَم، و به آن چه پدرَم فرمود، التفات نکردم. درهاى اندرونى را گشودم، و درهاى بيرونى را باز کردم. به مَعابرِ اصلى رفتم، و خورشيدهاى سَرورِمان، بَر من تابيد. بَر آن نبودم، که به خانه‌هاى قوم رَوم، ولى مَسيرَم، مرا به مَعبد بُرد. رفتم، و بَرادران و خواهران‌َم را ديدم، که ايستاده بودند، و موعظه مى‌کردند. برادران‌َم موعظه مى‌کردند، و خواهران‌َم شرح مى‌دادند. به صداى موعظه‌ى آنان، به صداى شرحِ آنان، چشمان‌َم گرم گشت، به خواب رفتم. برادران‌َم، مرا، بيدار نکرده، به راهِ خود رفتند، و خواهران‌َم، مرا، برنخيزانده، رفتند. ولى تو، خواهرِ حقيقىِ من، مرا بيدار نموده، گفتى: "برخيز، برخيز، مريم، قبل از آن که روز بيايد، و خروس، بانگِ بامدادىِ خود را، سَر دهد، قبل از آن که خورشيد بدرخشد، و شکوه‌َش، بَر جهانيان پديدار گردد، قبل از آن که کاهنان، و پسرِ کاهنان، رفته، در سايه‌ى ويرانه‌هاى اورشليم بنشينند، قبل از آن که پدرَت بيايد، و براى‌َت، چنان نگران گردد، که انگار، تو را، ديگر نخواهد ديد."

من، مريم، نهان مى‌دارم، دعاهاى‌َم را، و سخنان‌َم را، تماماً، نهان مى‌دارم.

کمى بعد، آفتاب دميد، کمى بعد، خروس، بانگِ خود را سَر داد، کمى بعد، خورشيد درخشيد، و شکوهش خود را، بَر جهانيان، پديدار کرد. کاهنان و پسرانِ کاهنان، رفتند، و در سايه‌ى ويرانه‌هاى اورشليم نشستند. آنگاه، پدرِ زمينى‌َم آمد، و چنان نگران گرديد، که انگار، مرا ديگر نخواهد ديد. او گفت:

"از کجا آمده‌اى؟ اى آبشخورِ فسق و فجور، که قفل و بَست، نمى‌تواند، تو را نگه دارد! از کجا آمده‌اى؟ واى بَر تو، اى روسپىِ شهوتى، که چفت و بَست، نمى‌تواند، تو را نگه دارد! از کجا آمده‌اى؟ واى، واى بَر تو، تو تکه‌پارچه‌اى پليدى، که بَر رداى‌َم، وَصله گشته‌اى!"

"اگر من، آبشخورِ فسق و فجور باشم، قفل و بست‌َت را، دَرهم مى‌شکنم. اگر روسپىِ شهوتى باشم، از چفت و بَست‌َت مى‌گذرم. اگر تکه‌پارچه‌ى پليدى باشم، که بَر رَداى‌َت، وَصله گشته، رَداى‌َت را بدَر، و مرا دَرآور!"

او، بى‌درنگ، فرياد زد: "بياييد، بنگريد، مريم را، که يهوديّت (Jewry) را ترک کرده، و رفته، و به سَرورَش دل بسته. بياييد، بنگريد، مريم را، که جامه‌ى رنگين را، به کنارى فکنده، و رفته، و به سَرورَش دل بَسته. از سيم و زر دست کشيده، و رفته، و به سَرورَش دل بسته. از حَمايل‌ها دست کشيده، و رفته، و به مَردى، دَستار به سَر، دل بسته."

پس مريم به او پاسخ داد: "بَعيد است، که دوست بدارم، آن را که از او بيزاراَم. بَعيد است، که بيزار گردم، از آن که دوست مى‌دارم. هرگز! بَعيد است، که بيزار گردم از سَرورَم، سِرّ حيات (Life's Gnosis) که در اين جهان، پشتيبانِ من است. در اين جهان، پشتيبانِ من، و در عالمِ نور (Light's region) يارى‌گرِ من است. خاک باد، در دهانِ يهود، و در دهانِ تمام کاهنان، خاکستر! سِرگينِ زيرِ پاى سُتوران، بَر بلندپايگان و حاکمانِ زورمَندِ اورشليم!"

حيات، مُتعالى‌ست، و مُظفر است، و مُظفر است، مَردى که به اينجا آمده است.
روايتِ ديگرى از داستانِ بالا
به نامِ حياتِ مُعظم، حَمد بَر آن نورِ مقدّس.

بَر دَرِ خانه‌هاى قوم، مادرِ مريم، به او رسيد. مادرِ مريم، به او رسيده، پرسيد: "از کجا آمده‌اى، دخترَم، مريم، که چهره‌ات گل‌فام است؟ چهره‌ات گل‌فام است، و چشمان‌َت، غرقه در خواب. چشمان‌َت، غرقه در خواب است، و چهره‌ات، بى‌خواب."

بى‌درنگ، پاسخ داد: "تا به امروز، دو سه روز است، که برادران‌َم، به خانه‌ى پدرَم نشسته‌اند. به خانه‌ى پدرَم، نشسته بودند، برادران‌َم، و چه موعظه‌هاى حيرت‌آورى کردند. از براى بيان و طنينِ موعظه‌ى آن گران‌مايگان، بَرادران‌َم، خواب نيامده در چشم‌َم، و يک‌سَره بى‌خواب‌َم."

"نشنيده‌اى، مريم، دخترَم، که يهود، از تو چه مى‌گويد؟ يهود مى‌گويد: 'دخترَت، به مَردى دل بَسته. رو گردانده از يهوديّت، و دل بسته به نصرانيّت (Nazōræanity). از خانه‌هاى قوم، رو گردانده، و دل به دَرِ مَعبد بسته. از حَمايل رو گردانده، و دل‌بَسته‌ى حلقه‌ى گل گشته. کار مى‌کند، به شنبه، و دست به کار نمى‌برد، يک‌شنبه. مريم، به کنارى فکنده، قوانينِ هفت‌گانه‌ى حاکِم را.'"

مريم، همان گونه که ايستاده بود، خاک، بَر پا ريخته، گفت: "خاک باد، دَر دهانِ يهود، و در دهانِ تمامِ کاهنان، خاکستر! سرگينِ زيرِ پاى سُتوران، بَر بزرگانِ اورشليم! من نه مى‌توانم، از آن، که دلِ او را به دست آورده‌ام، رو گردانم، نه مى‌توانم، دلِ آن را به دست آورم، که از او روگردان‌ام. آرى، دل بسته‌ام، به سَرورَم، سِرّ حيات، که به يارىِ من برخاسته، و در گذر از عالم ظلمت به عالمِ نور، ياور و نگهدارِ من است."
تو ظفرمندى، اى سِرّ حيات، و يارى‌گرِ تمامىِ ياران‌َت، براى ظفر.

و حيات، مظفر است.
استقرارِ اجتماعِ آواره، در فرات
به نامِ حياتِ مُعَظم، حَمد بَر آن نورِ مقدّس.

من‌ام مريم، تاکى، درختى، که در دهانه‌ى فرات (Eu-phrates) است. برگ‌هاى اين درخت، سنگِ قيمتى است، و ثمرِ آن، مرواريد. شاخه‌هاى اين درختِ تاک، شوکت است، و جوانه‌هاى آن، نورِ گرانمايه. عطرِ آن، در ميانِ درختان، پراکنده گشته، و سَراسرِ جهان را گرفت. مرغانِ آسمان، به آن، پى بُرده، گروهى، بِر آن درخت نشستند. گروهى، بَر آن، نشستند، و بَر آن، لانه کردند. آنان، پيرامونِ آن، پريده، و خود را، بَر آن، مُحکم نگه نداشتند. از شاخ و برگِ آن خوردند ... از بخشِ درونىِ آن، شراب نوشيدند. آنان، آن چه نبايد بماند، خوردند، و آن چه شراب نبود، نوشيدند.

زمانى که پرندگان، به تاک نشسته بودند، باد و توفان وَزيده، بَر درخت زده، و پرندگکانِ بى‌نوا را لرزانده، بيدار کردند؛ و برگ‌هاى درختِ تاک را، به همه سو پراکندند، و پرندگانِ را از جاى خود پَراندند. بسيارى از پرندگان، که دور نبودند، خود را، به بال و چنگال، محکم نگه داشتند، تا که باد و توفان گذشتند. بسيارى ديگر، که خود را، مُحکم نگه نداشته بودند، به سرعت، دور افتادند .... واى بَر آنان، که محکم نگه نداشتند، و پرتاب گشته، دور گشتند. چه خوب است، درختِ حيات، و چه خوب‌اند، پرندگانِ جاى گرفته بَر آن!

باد و توفان گذشتند، و آرامش بَر جهان حاکم گشت.

پرندگان در آنجا نشسته بودند، و مى‌خواندند، و مى‌خواستند، آشيانه‌ى خود را بسازند؛ پرندگان بَر درخت نشسته بودند، که عقابى، چرخ‌زنان، به آنجا رسيد. عقابى سفيد آمده، فرونگريست، و پرندگان را ديد. بَر فرازِ آنان، چرخان گشت، و فروپَريده، آمده، بَر درخت نشست. پرندگان، در گفتگو شده، با او، گفتند:

"به حيات‌َت قسم، عقاب! که بَر اين درخت، شمارِ زيادى از ما، پرندگان، بودند - ولى باد، بَر آنان وَزيد، و توفانِ غُرّنده، به درخت رسيد. آنان را از درخت افکندند، و بالِ آنان را کندند. باد و توفان نتوانستند، از جا بکنند، شمارى را، که خود را، محکم نگه داشته بودند؛ ولى شمارى را، با تمامِ سُرعت افکندند - از براى اين، به تو مى‌گوييم، اى عُقاب! از تو، در بابِ آن پرندگان، خواهشى داريم، چرا که تيزبينى، و همه چيز را، در جهان، مى‌بينى: باد و توفان، با آن پرندگان، برادران‌ِمان، چه کردند؟ مى‌توانى بفهمى آنان چه شدند؟"

پس او به آنان پاسخ داد: "بهتر آن است، که اى برادرانِ من، ندانيد، بَر آن پرندگان، چه رفته است. که کمان‌ها، آنان را، از ما، دور نمودند؛ بال‌ها شکسته شدند؛ کنده شدند؛ ازهم دريده شدند؛ و اين گونه به دامِ شکارچيان افتادند. کرکسان و سگانِ شکارى، به گردِ آنان، چرخيدند، و تکه‌هايى از تنِ آنان دريده، خوردند. واى بَر آنان، که طعمه‌ى آب شدند، که در اين ميانه، بى‌نصيب شدند. خوشا به حالِ شما، اى پرندگانى، که تاک را، مُحکم نگه داشتيد؛ شما نديمِ مريم‌ايد، که تاکى‌ست، در دهانه‌ى فرات. بنگريد، و خشنود گرديد، اى پرندگان، که من به نزدِ شما آمده‌ام. به نزدِ برادران‌َم آمده‌ام، که آنان را، در اين جهان، ياورى کنم. براى اِلتيامِ مريم آمده‌ام، آمده‌ام، براى رساندنِ آب، به نيکان، به گياهانِ گرامى، به تاک‌هايى، که در دهانه‌ى فرات مى‌باشند. آب را، به دَلوى سفيد، مى‌کشم، و مى‌بَرم، براى گياهان‌َم. آن را، گرفته، مى‌بَرم، به بازوانِ جلال، که از آنِ من است. آن را، گرفته، مى‌بَرم، که به آنان بنوشانم. خوشا به حالِ آن که آبِ مرا نوشد. آن که بنوشد، التيام يافته، انتخاب مى‌گردد، و رُتبه‌اش، دو چندان مى‌گردد. تاک‌هايى، که آب مى‌نوشند، ثمرى پسنديده مى‌آورند. برگ‌هاى آنان، بلند مى‌گردد، و نمايى خجسته مى‌يابد. شاخه‌هايى، که آب ننوشند، ثمرى، به غيرِ علفِ تلخ و خاراگوش نمى‌آورند. واى بَر آنان، که به اين راه نرفتند؛ واى بَر آنان، که از اين سنگِ راه نگذشتند! آنان از خزانه‌ى حيات، از مريم، اين حقيقتِ گرامى، روى برگرداندند."

"برادرانِ من! مُحکم باشيد، نديمِ مريم باشيد. من جهان را مُراقب‌ام، بگذاريد فراخوانِ حيات، طنين اندازد، و خفتگان را، بيدار سازد."

عقاب از درخت پَريده، و چرخى زده، به يارانِ خود، سفارش کرد: "برادران‌َم، گوش به من بسپاريد، مُحکم باشيد، و در برابرِ رنج، بُردبارى کنيد. نديمِ مريم باشيد. واى بَر يهود، که مريم را آزار داده است! واى بر اِليزارِ (Elizar) توانگر، که پيشواى اَرشدِ مَعبد است! واى بَر زَتان (Zatan) ، پيشوايى، که به مريم، دروغ بَست!"
آزارِ يهود، به مانديان (Mandæans)
تمامِ مُدَرّسانِ يهود، کوچک و بزرگ، گِرد آمدند؛ گردِ هم آمدند، و از مريم گفتند: "از کاهنان گريخته، و به مَردى دل بسته، و دست به دستِ هم داده، رفتند. دست به دستِ هم داده، رفتند، و در دهانه‌ى فرات نشستند. بايد آنان را، به هلاکت رسانده، مريم را، در اورشليم، رُسوا نماييم. چوبه‌اى، براى آن که فريب داده، و از راه به دَر بُرده، مريم را، به پا نماييم. ديگر، در اين جهان، ديگر، روزى نخواهد آمد، که بيگانه‌اى به اورشليم بيايد."

در اورشليم، درختان را مى‌شکنند، و کبوتران را مى‌گيرند.
درخواست، براى برگشت
تمامِ يهود، گِرد آمده، و در پىِ مريم رفتند. آنان رفتند، و تختى را، که در کنارِ فرات، براى مريم، گذاشته بودند، يافتند. پرچمى سفيد، براى او، بَرافراشته بود، و کتابى، بَر پاى او ايستاده بود. او مُطالعه مى‌کند، کتاب‌هاى حقيقت را، و بيدار مى‌کند، اهلِ جهان را. چوب‌دستِ آبِ حيات را، به دست گرفته، و تسمه را، به گِردِ شيرانِ خود بسته است. مريم، فروتنانه، با صدايى غريب، در دعا و موعظه است. ماهيانِ بُرون آمده از دريا، و پرندگانِ دهانه‌ى فرات، گرد آمده‌اند. آمده‌اند، که گوش بسپارند، به مريم، و ديگر به خواب نروند. در رايحه‌ى دل‌انگيزِ پيرامونِ او، نفس کشيده، از ياد مى‌بَرند، جهان را. يهود که اين را ديد، به پاى او بَرخاست. آنان خِجل گشته، با دستانِ مشت کرده، بَر سينه زده، مويه کردند. مادرِ مريم سخن گفته، و اشک‌هاى‌َش به سينه ريخت.

او گفت: "به من بنگر، مريم، دخترَم! بنگر به من، که مادرَت هستم! تو دخترِ من، و دخترِ تمامِ کاهنان‌اى. سَرپرستِ تو، پيشواى ارشدِ معبد است. به ياد نمى‌آورى، مريم، توراتى (Torah) را که بَر پا دارى؟ تو آن را گشودى، و خواندى، و دانستى آن چه در آن بود. کليدهاى بيرونى را، به دست گرفتى، و کليدهاى اندرونى را، به زنجير دَرآويختى. تمامِ کاهنان، و پسرانِ کاهنان آمدند، و دستِ تو را بوسيدند. چرا که دَر را، به روى آن که مى‌خواستى، گشودى؛ و آن که را نمى‌خواستى، بايد بازگشته، بَر سَرِ جاى خود نشيند. هزار تن ايستاده‌اند، و دو هزار تن نشسته‌اند. آنان، تسليمِ تو گشتند، به مانندِ بَنده‌ى اَخته‌شده، و در اورشليم، به فرمانِ تو‌اند. چرا فراموش نمودى، برادران‌َت را، و ترک نمودى، کاهنان را؟ اينک، پرندگان، در يهوديه مى‌گريند، و زنان و مردان، در اورشليم. آنان، از زَرِ دل‌بَندِ خود گذشته‌اند، و براى تو، ناله و مويه مى‌کنند. آنان مى‌گويند: 'براى بازگشتِ مريم، از هر چه داريم، مى‌گذريم. ديگر زرگرى نمى‌کنيم، و از دست‌بَندها، و جامه‌هاى زيباى ابريشمين دَرمى‌گذريم.' آنان به بام‌ها رفته‌اند، و چشم به راه‌اند، که تو را، دوباره، در اورشليم ببينند. چه نذرها، که نکرده‌اند، براى آن که با من آمده، آنجا برويم. دخترَم، برخيز، و به زادگاهِ خود، شهرِ اورشليم، بازگرد. بيا، چراغ‌هاى خود را، که از آن روز که برداشته‌اى، خاموش است، روشن بنما. آرزومندِ مَردى مَباش، که تو را رُبوده، در بَندَت کرد. ترک کن، او را، که از زادگاهِ تو نيست، در اين جهان، مُجَرّد باش. مگذار بگويد: 'رفتم، و مريم را رُبودم، از زادگاه‌َش.' بيا، کودکان را بياموز، تا بياموزند. تورات را، به روى پاى خود، بگذار، و بگذار، صداى تو را، همانندِ گذشته، بشنويم. از آن زمان، و از آن روزى، که خمير را دَرآوردى، نهان گشته ...."

مريم، که از مادرِ خود، چنين شنيد، خنديد، و به دل، شاد گشته، با او گفت: "همانا، که اين يهود نيست، کاهنانِ بَدنامِ بى‌مقدار! همانا، که اين يهود نيست، که ايستاده، در آنجا، و خم گشته، به روى گورِ گِلى! آنان، در ظلمت، به خاک سپرده مى‌گردند."

او به آنان گفت: "برويد، برويد، اى ابلهان! اى سِقطيان! اى از اين جهان نَبودِگان! من زنى نيستم، که از براى هرزگى، برهنه گشته باشد؛ يا به مردى، دل بسته باشد. برهنه نگشته‌ام، که بازگردم، و باز شما را، ببينم، اى گنبدانِ کفران. برويد، برويد، از اينجا، که گواهىِ کِذب داديد، و بَر من دروغ بَستيد. به من، تهمتِ دزدى و هرزگى زَديد، شما همان‌هاايد. متبارک است، مَردى که از زنجيرهاى‌َم، مرا رهانيد، و پاى مرا، در اينجا، نشانيد. در اين جهان، نه از من و او، هرزگى سَر زَد، و نه انديشه‌ى دُزدى، به سَرَم زد. به جاى تهمتى که به من زَديد، به من دُعا و ثنا رسيد."

کاهنان، در دهانه‌ى فرات، ايستاده بودند، و با مريم، سخن مى‌گفتند، که عُقابِ پاکى آمد، که بال‌هاى‌َش، غناى جهان‌ها بود. او به سوى يهود، فروپريده، به بال‌هاى خود، بَر آنان کوفته، آنان را گرفته، به ژرفاى آب، ژرف‌تر از لاىِ بَدبو، فروبُرد. آنان را، به ژرفاى آبِ روشن، که در درونِ آبِ تيره است، فروبُرد. کشتى‌هاى‌شان را، به ژرفاى آبِ روشن، فروبُرد. معبد را، ويران کرد، و اورشليم را به آتش کشيد.

او آنان را مَغلوب کرد، و مُريدان را، در اورشليم، به هلاکت رساند.

او به سوى مريم نزول کرده، در حضورِ او، بال‌هاى خود فروبَسته، به کنارِ او نشست، و براى او نقل و موعظه کرد؛ و آنان، دستِ دوستى، به يکديگر دادند. او مريم را در آغوش کشيد، در آغوش کشيدنى، مُقتدرانه، و او را واداشت، که بَر تخت بنشيند.

او به مريم گفت: "با محبت، به من بنگر، در حضورِ حيات، مرا به ياد آور. من پيکِ نيکِ توام، من آن مَردام، که سخنانِ تو را مى‌شنود. خواهشِ من از تو، آن حقيقتِ والاست، حقيقتى، که اُردُنيان (Jordans) بَرگزيده‌اند."

مريم چنين به او پاسخ داد: "اى گنجينه‌ى نيکو، که حيات، تو را فرستاده! نور و جلالِ تو، بَر ما مشهود است، و بزرگى‌َت، در عالمِ نور، مقبول است. هر که به آواى تو گوش بسپارد، جُزوِ عالمِ پاک مى‌گردد. جُزوِ خزانه‌ى حيات مى‌گردد، و پرتوهاى‌َت، بَر او، دو چندان، مى‌تابد. چرا که هر که به آواى تو گوش نسپارد، خواب يا بيدار، هلاک مى‌گردد. بگذار او، از آنِ يهود، از آنِ بندگان، و تمامِ کاهنان، و روسپى‌زادگان باشد. من و تو، چرخ‌زنان، صُعود مى‌کنيم، و مُظفرانه، عُروج مى‌کنيم، به عالمِ نور."

حيات، ضمانتِ ما باد، و حيات مُظفر است.

Previous Entry     Home     Next Entry
The Donya Times    تلگرام    سايت شخصی    سايت علوم    فال حافظ    مجله عين    ملاک    هنرسرا
All rights reserved to Homaioon Eslami. .کليه حقوق برای همايون اسلامی محفوظ است